Anlayabiliyordum onu...
Laf ne bağlanabiliyor ne de tamamlanabiliyor... O kadar çok söyleyecek şeyin oluyor ki bazen konudan konuya geçmek istiyorsun hepsini aynı anda söylemek istiyorsun çünkü başka bir fırsatın olmayacağını biliyorsun... Hepsini yetiştirmen gerek acele ediyorsun... Ne hepsini tam anlatabiliyorsun ne de hepsini anlatabiliyorsun...
Tamamlayamıyorsun konuları /cümleleri acelen var... Zaman yok... Yeterli sözcük yok
Suya sabuna dokunmadan suyu ve sabunu anlatmaya çalışıyorsun aslında...
O yüzden konuları tamamlayamıyorsun...
Yarım kalan şeyler toparlanıp bir bütünü oluşturamadığı gibi eksik kalan parçalar aradaki mesafeyi sürekli açıyor...
Yarımlardan bütün yapmaya çalıştığın için uzaklaşan mesafeyi göremiyorsun ve kafanı kaldırıp bir şey söylemek istediğinde
"Bunun yarısı nerede?" demek istediğinde bir bakıyorsun sesini duyuramayacak, gözgöze gelemeyecek mesafedesin...
Aradaki uçuruma inanamıyorsun...
Seslenmeye çalışıyorsun olmuyor ya senin sesin çıkmıyor ya da o duymuyor...Adım attığın her seferinde boşluğa düşüyorsun... Bir süre yaralarının geçmesini bekliyorsun... Geçmiyor sadece üzeri örtülüyor... Yeniden kalkıyorsun yerinden, cesaretliyim bu sefer olucak dediğin an yine boşluğa, karanlığa dönüyorsun...
İyileşti zannettiğin yaraların tekrar açılıyor bu sefer, daha derin oluyorlar...
Unutmaya çalışıyorsun... Ama aklında bir sürü soru belirliyor... O'nu senin gözünde kocaman bir soru işareti yapan görüntünün aslında hemen arkasında aslında milyonlarca soru işareti daha.... Onu bu kadar büyük soru işareti yapan belki de arkasındaki milyonlarca küçük soru işareti diyorsun......
En çok özlediğim mi en çok unutmaya çalıştığım?
En unutulmaz olan mı en unutulmak istenen?
Aklımın haritasından silinir diye beklediğim O'mu?
Hatırlamak için harcadığım çabadan çok daha fazlasını unutmak için harcıyorum.
Unutabiliyor muyum peki?
Her "unutuş" bir "eksiliş" gibi gelmiyor mu size de ?
Unuturken eksilmiyor muyum?
................
..........
......
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder